23 Eylül 2017 Cumartesi

Nagihan ÇELİK / Ajans32

Her Anı Son Anmış Gibi Yaşamak...

04 Eylül 2015 Cuma 16:05

    ..  Her anı son anmış gibi yaşamak.

 
       Ölüm, sıcak nefesini ensemde hissettiğim,
       Ölüm, bazen özleyip, bazen hiç istemediğim...
       Ölüm, sana, bana, ona, yaratılmış, her varlığa,
       Belki kirpiğinden yakın, belki kaf dağından uzak...
       Bu değişmez gerçeği, her canlı yaşayacak...
 
       26 Ağustos sabahı, ikizler babalarının telefon sesiyle uyandılar. Sıcak bir sabah, sıkıntılı bir hava vardı. Ses kesilir diye beklediler, tekrar tekrar çalıyordu telefon. Yerlerinden kalkarken ikisi de isteksizdi, balkondan geliyordu ses, yürüdüler itişe kakışa, her adım onları ömürlerinin sonuna kadar unutamayacakları bir zamana taşıdı. 12 yaşlarındaydılar, balkona çıkınca, 15- 20- 25 belki de otuz oldular. Babaları ölmüştü. Hem de beş saat kadar önce. Dokundular soğuktu. Rengi morarmaya başlamış, dudakları beyazdı. Ellerini yumruk yapmış göğsüne doğru çekmiş, karnı şişmiş ve sertleşmişti. Bir saati aşkın bir zaman iki çocuk babalarını inceleyip, baktılar. Bu arada 112 yi iki kez arayıp ikna edemediler. 155 i arayıp yardım istediler. komşularını haberdar ettiler. Hastaneye küçük kardeşlerini doktora götüren annelerini defalarca aradılar. Nihayet tüm çabalar sonuç verdi, herkesi başlarına topladılar.
 
       26 Ağustos ta Datça dan Muğla ya giderken, sustuk uzunca bir süre. Bu ölüm sessizliğiydi. Tüm cümleler zihnime yapışmış, hiç biri kıpırdamıyordu. Acıtan bir gerçek ölüm. Uzun yıllar tanıdığınız biriyse daha çok acıtan, kıymet verdiğiniz ise, biraz daha çok, gençse, biraz daha çok. Her sebep daha da çok acıtıyordu. 
 
       Polis memuru SITKI KOCAAĞA  1971  Doğumluydu. Hayat dolu, sevecen, çalışkan, neşeli, üç çocuk babasıydı. Eşinin deyimiyle "hiç  ölmeyecekmiş gibi yaşıyordu hayatı". Hayat tüm hüneriyle bizi baştan çıkarmak için  gösteriler yapıyor, ölüm de tüm çıplaklığıyla sokulup alacağını söküp alıyor. Hepsi bu aslında. Ömür kısa bir hikaye, bizden sonrakilerin anlatacakları. Herkes kendi hikayesini yazıyor aslında, ne acı ki ondan sonrakiler okuyorlar sadece.
 
       Zaman ölen için duruyor. Yaş sabit, dert sabit, sorun sabit. Bir saat önce kafa patlattığın, meseleler seni zerrece ilgilendirmiyor. Ruhunu daraltan, gönlünü yoran konular değmiyor, dokunmuyor. Boğuştuğun dünya, anlam ifade etmiyor. Gözünden esirgediğin evlatların yanında çırpınıyor da kılın kıpırdamıyor. 
 
       Ahh ölüm ahh... Ağızların tadını kaçıran, gözden rengi, gönülden ışığı alansın. Sana alışmak, seni sevmek, sana hazır olmak...
Canı söküp alırken, canları acıta acıta sürükleyensin. Minicik çocuğu annesini alıp öksüz, babasını alıp yetim bırakan, bir anda kocaman yapıp büyütensin. Dünya ya ait her hırsı, her planı, her meseleyi bir anda un ufak öğütensin. Zamanın akışını durduran, enerjiye son verip, hayallere ebedi gem vuransın. Önü alınmaz, engel tanımaz, durdurulmazsın. İnsan idrakinin pes ettiği, ve red edemediği tek gerçeksin. 
 
       Ardından ağlayanların varsa, ölüm bile güzel. Hayatı güzel kılan değil midir ölüm, tadını artıran, lezzet katan. Ölümü güzelleştiren de yaşam biçimimiz. Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz, nasıl ölürseniz, öyle dirilirsiniz buyuruyor efendimiz (Aleyhisselam). Öyleyse elimizde olan an, tek sermayemiz. Ya mutlu olarak ve ederek kullanacağız, ya da zehir ederek ve zehirlenerek.
 
       Değiştirilmez sona koşarken, ziyan edecek tek saniyemiz olmadığını neden unutuyoruz. İsmini telaffuz etmeye değmeyecek insanlar için nefeslerimizi tüketiyoruz. Ağlanacak zamanımız geldiğinde, göz yaşını sel yapacak olan, güldürdüklerimiz, sevindirdiklerimiz, sevip sevildiklerimizden başkaları değildir.
        
      Yadın da mı doğduğun zamanlar, ki sen ağlardın gülerdi alem,
      Öyle bir ömür sür ki, olsun mevtin, sana hande, ele matem... BAKİ
      
       Ne güzel özetlemiş hayatı ve ölümü, doğduğun zaman orada olanlar bir avuçtu ve hepsi sevinçle gülüyordu. Yaşarken öyle ol ki, ölümünde etrafında koca bir alem matem tutsun. Bir  yıldızdır insan, parlar dağılır söner. Kimi çok zor fark edilir. Yeri belli değildir, yokluğu anlaşılmaz. Kimi yönü belli eder, mevsimleri anlatır, zamanı okutur. Yüreğinden bulacaksın değerini. Toparlayıp enerjini, parlayacaksın zifiri karanlık hayat göğünde. Öyle ki, sönmenden korkacak tüm insanlık. Yokluğunda karanlıkta kalmaktan. Her anı son anmış gibi anlam katarak, değer vererek, tadını çıkararak yaşamak dileğiyle....
* Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren yorumlar onaylanmamaktadır.
Bu yazıya 1 yorum yapıldı.
    YAZARLAR